Skarby Oriona

Gwiazdozbiór Oriona

Gwiazdozbiór Oriona (M42,NGC 2024,IC 2118,NGC 1977, M78,SH 2-276,IC 434)

Orion – konstelacja położona w obszarze równika niebieskiego. Oznacza to, że gwiazdy znajdują się na obu półkulach niebieskich. W szerokości geograficznej Polski widoczna od października do końca lutego. Górowanie przypada na początek grudnia. Jest jednym z najbardziej charakterystycznych gwiazdozbiorów nieba zimowego, łatwym do odnalezienia i zidentyfikowania.

Na zdjęciu między innymi zobaczyć możemy: mgławicę Oriona M42, mgławicę Running Man (NGC 1977), mgławicę M78 , mgławicę Koński Łeb (IC 434), mgławicę Płomień(NGC 2024), mgławicę Głowa Czarownicy(IC 2118).

Wielka Mgławica w Orionie (Messier 42, M42, NGC 1976) – najjaśniejsza mgławica dyfuzyjna na niebie, widoczna nieuzbrojonym okiem. Znajduje się w gwiazdozbiorze Oriona, na południe od jego Pasa. M42 jest odległa od Ziemi o 1344±20 lat świetlnych i stąd jest najbliższym nam obszarem gwiazdotwórczym. Ma średnicę około 30 lat świetlnych.
Mgławica jest jednym z najpopularniejszych obiektów obserwacji i badań astronomicznych.

NGC 1977 (Running Man) oraz NGC 1973 i NGC 1975 – grupa mgławic refleksyjnych powiązana z gromadą otwartą, znajdująca się w gwiazdozbiorze Oriona. NGC 1977 została odkryta 18 stycznia 1786 roku przez Williama Herschela, NGC 1973 odkrył Heinrich Louis d’Arrest 16 grudnia 1862 roku, a NGC 1975 również d’Arrest 3 października 1864 roku. Odległości gromady od Słońca wynosi ok. 1,6 tys. lat świetlnych.

Mgławica Koński Łeb (znana także jako Barnard 33 wewnątrz IC 434) – ciemna mgławica znajdująca się w konstelacji Oriona. Odkryła ją w 1888 roku Williamina Fleming na płytach fotograficznych wykonanych w Harvard College Observatory.

Mgławica jest położona zaraz poniżej gwiazdy Alnitak, najbardziej wysuniętej na wschód gwiazdy Pasa Oriona i jest częścią znacznie większego Zespołu Obłoków Molekularnych Oriona. Leży w przybliżeniu 1500 lat świetlnych od Ziemi i ma średnicę około 3,5 roku świetlnego.

Czerwony blask pochodzi od gazu wodorowego położonego głównie za Mgławicą Koński Łeb, zjonizowanego przez pobliską gwiazdę sigma Orionis. Mgławicę tę rozjaśnia znajdująca się za nią mgławica emisyjna IC 434. Ciemność mgławicy Koński Łeb jest spowodowana głównie przez gęstą warstwę pyłu, chociaż dolna część szyi Końskiego Łba rzuca cień na lewo. Strumienie gazu opuszczającego mgławicę są skierowywane przez silne pole magnetyczne. Jasne punkty przy podstawie mgławicy Koński Łeb to młode gwiazdy w procesie formowania.

Mgławica Płomień (znana również jako NGC 2024) – mgławica emisyjna znajdująca się w konstelacji Oriona, w odległości około 1500 lat świetlnych od Ziemi. Odkrył ją William Herschel 1 stycznia 1786 roku. Kształtem przypomina rozpalony płomyk o średnicy kątowej około 0,5°, widoczny na niebie w pobliżu gwiazdy Alnitak. W rzeczywistości gwiazda ta nie jest związana z tą mgławicą i jest położona w odległości około 815 lat świetlnych od Ziemi. Mgławica Płomień znajduje się na dużym obszarze emisji mgławic w konstelacji Oriona, znanym jako Obłok Molekularny w Orionie.

Mgławica Płomień w świetle widzialnym ma czerwonawą barwę, którą zawdzięcza świeceniu atomów wodoru, znajdujących się na krańcach odległego o około 1500 lat świetlnych od Ziemi, gigantycznego Obłoku Molekularnego w Orionie. Świecą zjonizowane atomy wodoru podczas rekombinacji, czyli ponownego połączenia się elektronów i jąder atomowych. Prawdopodobnym źródłem energetycznego promieniowania ultrafioletowego powodującego jonizację gazu wodorowego w Mgławicy Płomień jest młoda, masywna gwiazda. Należy ona do gromady gorących, młodych gwiazd widocznych poprzez przesłaniający gromadę pył na falach światła podczerwonego. Gromada gwiazd znajduje się za widocznym ciemnym pasem absorbującym pył międzygwiazdowy widocznym na tle wodorowej poświaty. To ten ciemny pas zasłania światło widzialne pochodzące od zakrytego źródła energii Mgławicy Płomień.

Mgławica Głowa Czarownicy (IC 2118)– mgławica refleksyjna uważana za bardzo starą pozostałość po supernowej. Jest chmurą gazu oświetloną przez pobliskiego jasnego nadolbrzyma, Rigela, leżącego w konstelacji Oriona. Sama mgławica znajduje się w konstelacji Erydanu, około 1000 lat świetlnych od Ziemi.

Kolor mgławicy pochodzi nie tylko od gwiazdy Rigel, lecz przede wszystkim jest wynikiem rozpraszania światła na cząstkach pyłu; niebieskie światło jest rozpraszane bardziej efektywnie niż czerwone, a to jest głównym czynnikiem nadającym Głowie Czarownicy jej niebieski kolor.

Messier 78 (również M78, NGC 2068) – mgławica refleksyjna znajdująca się w odległości około 1600 lat świetlnych.Została odkryta w 1780 roku przez Pierre’a Méchaina. Jest najjaśniejszą częścią rozległej chmury pyłu, której inne fragmenty skatalogowano jako NGC 2071, NGC 2067 oraz NGC 2064.
Messier 78 jest najjaśniejszą mgławicą refleksyjną na niebie.

Samyang 135mm f2.0
SkyWather Star Adventurer
Canon 6D Mod

Optolong L-Pro UT
70x120s, ISO 1600

0
0

Sierp Księżyca

Księżyc

Parametry zdjęcia:
– TS APO 115/800
– EOS 6D
– Celestron AVX

1
0

NGC 6888 Mgławica Półksiężyc – Crescend

NGC 6888 Mgławica Półksiężyc – Crescend
NGC 6888 Mgławica Półksiężyc – Crescend

NGC 6888 (również Mgławica Półksiężyc  lub Mgławica Rożek) – mgławica emisyjna znajdująca się w konstelacji Łabędzia. Została odkryta 15 września 1792 roku przez Williama Herschela. Mgławica ta znajduje się w odległości około 4700 lat świetlnych od Ziemi w ramieniu Oriona Drogi Mlecznej.

Mgławica NGC 6888 została uformowana przez znajdującą się w jej wnętrzu gwiazdę Wolfa-Rayeta WR 136. Gwiazda ta powstała jako nadzwyczaj jasny i gorący nadolbrzym typu O około 4,5 miliona lat temu. Mgławica zaczęła powstawać około 250 tysięcy lat temu, kiedy masywna gwiazda centralna wyewoluowała z fazy czerwonego karła w gwiazdę Wolfa-Rayeta. Proces ten doprowadził do zrzucania zewnętrznej powłoki przez silny wiatr gwiazdowy w tempie wyrzucania ilości materii równej masie Słońca w ciągu każdych 10 tysięcy lat. W ten sposób wiatr gwiazdowy uderzał w otaczający gaz pozostający po poprzedniej fazie, kompresując go w serie złożonych powłok oraz dodatkowo je jonizując poprzez ultrafioletowy strumień gwiazdy centralnej. Przypuszcza się, że gwiazda WR 136, będąca u kresu swojego istnienia, wybuchnie jako supernowa w ciągu najbliższego miliona lat.

NGC 6888 Mgławica Półksiężyc – Crescend
NGC 6888 Mgławica Półksiężyc – Crescend

Parametry zdjęcia:
– TS APO 115/800
– EOS 6D MOD
– Celestron AVX
– Optolong L-eNhance
– 40x 300s ISO 1600

1
0

Kometa C/2018 N2 ASASSN

Kometa C/2018 N2 ASASSN
Kometa C/2018 N2 ASASSN

Kometa C/2018 N2 (ASASSN) – odkryta została 7 lipca 2018r, jej obieg dookoła Słońca wynosi około 4,5 mln lat. Jej jasność aktualnie to około 12.1 magnitudo i znajduje się ona w gwiazdozbiorze Andromedy.

Kometa C/2018 N2 ASASSN
Kometa C/2018 N2 ASASSN

Parametry zdjęcia:
– TS APO 115/800
– Canon 6D
– Celestron Advanced VX

1
0

Tranzyt Merkurego na tle Słońca

11 listopada w dniu Narodowego Święta Niepodległości mieliśmy okazję podziwiać tranzyt Merkurego na tle tarczy Słońca.
Kolejna okazja do obserwacji tego zjawiska będzie dopiero w 2032 roku.
Tranzyt Merkurego na tle Słońca na terenie Polski rozpoczął się około godziny 13:35.

Tranzyt jest zjawiskiem astronomicznym, które w tym polega na przejściu planety Merkury przez tarczę słoneczną. Dochodzi do niego wtedy, gdy planeta Merkury znajduje się między Ziemią i Słońcem i jest widoczna na tle tarczy słonecznej.

Tranzyt Merkurego na tle Słońca
Tranzyt Merkurego na tle Słońca

Parametry zdjęcia:
– TS APO 115/800
– ASI 385MCC
Barlow x2
Baader ND5
– Baader Solar Continuum
– Celestron Advanced VX

Przyspieszone nagranie z 15 minut tranzytu
1
0